Verhaallijnen
Een verhaallijn is één verhaal, verteld van plek naar plek over de kaart. Je leest een paar zinnen, klikt op volgende, en de volgende stip licht op. Je loopt hem op de kaart, niet in het veld. Elke lijn gaat één kant op; bij de meeste loopt de tijd mee.
Bijzondere vondstenNegen vondsten, van een vuistbijl tot een goudschat: niet wat ze waard zijn, maar wat ze veranderden aan wat we van dit landschap wisten.Volg de lijn (9 stappen) →
ConflictenIn Drenthe was de grond van iedereen, en dus was elke grens een twistpunt. Zes geschillen, van 1442 tot 1610, en het hof dat erover oordeelde.Volg de lijn (6 stappen) →
De doden, vijfduizend jaarVan hunebed tot begraafplaats: vijfduizend jaar lang legden mensen hun doden op dezelfde hoge grond, en elke tijd deed het op zijn eigen manier.Volg de lijn (5 stappen) →
Vijf jaar oorlogVan een neergestorte Lancaster in 1943 tot de bevrijders die in april 1945 over de Hondsrug naar Groningen trokken: wat de oorlog in dit landschap achterliet.Volg de lijn (6 stappen) →
De rug als wegVijfduizend jaar lang was de Hondsrug de enige droge route door nat Drenthe – en daarom liggen de hunebedden, grafheuvels, karrensporen en tolhuizen allemaal op één lijn.Volg de lijn (6 stappen) →
Het jonge bosHet bos tussen Eext, Anloo en Schipborg is nog geen eeuw oud. Wat eronder ligt is duizenden jaren ouder, en het bos heeft het bewaard.Volg de lijn (6 stappen) →
Het waterMet de stroom mee door het Andersche, Gastersche, Oudemolensche en Schipborgsche Diep: waar je oversteekt, waar de beek de rug doorbreekt, en waar de schepen kwamen.Volg de lijn (6 stappen) →
Wat je ziet, is opnieuw gemaaktEen hunebed zoals het er nu bij ligt is de versie van 1870, 1927, 1952 of 1998, niet die van vijfduizend jaar geleden. Zes plekken, van de jongste herstelling tot het enige dat nooit is aangeraakt.Volg de lijn (6 stappen) →
Stenen als handelswaarEen hunebed was eeuwenlang een steengroeve. Wat er nu nog staat is wat niemand de moeite waard vond, of wat op tijd werd gekocht.Volg de lijn (6 stappen) →
Van Giffen graaftZes opgravingen van A.E. van Giffen tussen 1918 en 1952, van zuid naar noord: wat hij vond, wat hij terugbouwde en wat hij nooit publiceerde.Volg de lijn (6 stappen) →
Verdwenen windWind was de motor van het dorp. In anderhalve eeuw werd hij drie keer vervangen, door vuur, door stoom en door stroom. Wat overbleef zijn een paar molens en een straatnaam.Volg de lijn (5 stappen) →
Wat de naam belooftVijf plekken waar de naam of de overlevering meer zegt dan het veld bewijst: een gerechtsplaats, een galg, een jachthuis, een stelling, een loopgraaf.Volg de lijn (5 stappen) →