Het droogdal Zwarte Hull op de oostflank van de Hondsrug

Op de steile oostflank van de Hondsrug bij Bonnen ligt een droogdal: een dal waar nu geen beek loopt, uitgesleten door smeltwater in een tijd dat de bodem bevroren was en het water er niet in kon wegzakken. Er liggen er meerdere naast elkaar, en dit is de duidelijkste plek in het gebied om de overgang van de rug naar het Hunzedal te zien.

De provincie heeft het dal als geosite geregistreerd, op een vlak van 729 bij 886 meter, met de aantekening dat je vanaf de Bonnerdijk zowel de steile oostflank van de Hondsrug als het droogdal overziet en naar het oosten het Hunzedal in kijkt. Die dijk ligt ruim een kilometer verderop, dus het is een uitzicht over de breedte van het dal.

Verwacht er op het scherm niet te veel van, en dat is het eerlijke verhaal bij elk droogdal op deze kaart. Het zijn brede, vertakte holle vormen die van de rug naar beneden lopen en onderweg gewoon ophouden, maar ze zijn honderden meters breed en maar een paar meter diep, en dat valt precies tussen onze twee reliëflagen door. Het local relief model haalt de grote landvorm er juist uit, de hillshade laat het zien maar flauw. In het veld, vanaf de rand, zie je hem meteen.

Over de naam valt iets te zeggen, want hij staat in twee registers verschillend gespeld. De provincie voert hem in haar geosite-registratie als Droogdal Zwarte Hull. De topografische kaart van het Kadaster kent op vrijwel dezelfde plek de veldnaam Zwart Hul, zonder e en met één l. Dat is geen detail voor wie hem wil opzoeken: op "Zwarte Hull" vind je buiten de provinciale registratie vrijwel niets, op "Zwart Hul" wel. Welke van de twee de oudere vorm is, is uit deze twee bronnen niet op te maken.

Deze pin staat op het oppervlakte-zwaartepunt van het provinciale vlak, en dus midden in het droogdal zoals de geosite het afbakent.