Wijnand van der Sanden

Op deze kaart komt hij meerdere keren voor, en alle keren doet hij precies wat een provinciaal archeoloog doet: hij komt eraan als er iets uit de grond komt, en hij zet een verhaal recht dat scheef was gaan liggen.

Op de Noordesch van Anloo vond een amateurarcheoloog met een metaaldetector 55 Romeinse zilveren munten, en hij meldde ze bij Van der Sanden. In maart 2009 leidde die er een onderzoek, waarbij er nog eens 55 bij kwamen; met een paar latere vondsten telt de schat 114 munten. Ze lagen allemaal in de bouwvoor, maar in het ongeroerde zand daaronder lagen crematiegraven van een urnenveldurnenveldEen begraafplaats uit de late bronstijd en de ijzertijd. De verbrande resten van de doden werden in urnen onder lage heuveltjes bijgezet.Alle begrippen. En bij Gasteren liet hij zien dat een oude beschrijving van een "Duvelskut" niet op de hunebedden van Rolde slaat maar op D10, waarmee een naam die later aan Rolde was gekoppeld weer op zijn plek kwam.

Wie hij is

Wijnand van der Sanden werd in 1953 in Geldrop geboren. Hij studeerde kunstgeschiedenis en klassieke archeologie in Nijmegen en prehistorie in Groningen. In 1990 promoveerde hij op de veenlijken van Nederland, van de bronstijdBronstijd1900 tot 800 v.Chr.Meer over deze periode tot en met de Romeinse tijdRomeinse tijd12 v.Chr. tot ca. 450 na Chr.Meer over deze periode. Van 1987 tot 2017 was hij provinciaal archeoloog van Drenthe. Tot 1997 combineerde hij dat met het conservatorschap archeologie van het Drents Museum in Assen, en van 2017 tot 2020 was hij daar opnieuw conservator. Vanaf 1988 zat hij in de redactie van de archeologische afdeling van de Nieuwe Drentse Volksalmanak.

Wat hij schreef

Zijn naam is verbonden met de veenlijken. Mens en moeras (1990) was zijn proefschrift, Het meisje van Yde verscheen in 1994 en Vereeuwigd in het veen in 1996 – dat laatste is het overzicht van de Noordwest-Europese vondsten dat ook buiten Nederland wordt gelezen. Daarnaast schreef hij Geschiedenis van Drenthe, een archeologisch perspectief (2018) en met Hans Dekkers de Gids voor de hunebedden in Drenthe en Groningen (2012), het soort boek waarmee je met de kaart in de hand een steenhoop leert lezen.

Eén stuk van zijn werk verdient hier aparte vermelding, omdat het over betrouwbaarheid gaat. Samen met collega's nam hij het werk van de Duitse archeoloog Alfred Dieck onder de loep, die meer dan 1850 veenlijkvondsten had geïnventariseerd. Een groot deel van die inventarisatie bleek onnauwkeurig of verzonnen. Een vakgebied dat zijn eigen bronnen doorlicht in plaats van ze door te geven – dat is dezelfde beweging als die deze kaart bij elke plek probeert te maken.