Hunebed D11 in de boswachterij van Anloo

Hunebed D11 ligt verscholen in de boswachterij van Anloo; er komen vooral wandelaars, fietsers en ruiters langs. Er liggen vier dekstenen op tien zijstenen en twee sluitstenen – vijf paar draagstenen, met een grafkamer van 7,6 meter; een vijfde deksteen is verdwenen. Net als alle andere Nederlandse hunebedden is hij gebouwd door de trechterbekercultuurTrechterbekercultuur4000 tot 2700 v.Chr.Meer over deze periode, ook al noemt de registratie hier alleen het neolithicumNeolithicumca. 5325 tot 1900 v.Chr.Meer over deze periode. Van de twee poortstenen staat er nog één, en de plek van de andere heeft Van Giffen met een plombe gemarkeerd (een betonnen of cementen markering). Dit deed hij vaker om te laten zien wat reconstructie is en wat origineel. Toen hij het hunebed in 1918 onderzocht trof hij het compleet en in zeer goede staat aan, op die ene deksteen na. Ook waren de resten van de oorspronkelijke dekheuvel nog te zien. De eerste onderzoekingen dateren van 1878, de restauratie van 1952. Ook D11 kwam in 1871 door schenking in bezit van de provincie. In hetzelfde jaar deed de boermarke van Eext haar hunebedden ook over.

Zet in het kaartmenu het reliëf aan en je ziet dat dit hunebed net als de andere op de droge rug ligt, op een lijn die duizenden jaren later nog steeds als route in gebruik was. Vlakbij ligt bovendien een tumulusvormige grafheuvel.

Op een recente hoogtekaart ontdekte Sake Jager aan de zuidwestkant van de Zuides de vage structuren van raatakkers (celtic fields) in sterk afgevlakte wallen. Een veldverkenning en een aantal grondboringen bevestigden het. Het gaat om een complex van in totaal zestig hectare dat doorloopt in de Anlooër Strubben en de zuidelijke rand van de Zuides, en D11 is bij die uitleg als een westelijke markering aan de rand van het geheel komen te liggen.

Het hunebed is ruim tweeduizend jaar ouder dan die akkers, dus de ijzertijdboeren die hier hun walletjes opwierpen deden dat rond een monument dat toen al oud was, en gebruikten het kennelijk bewust als landmerk.