Hunebed D11 in de boswachterij van Anloo

Van alle hunebedden hier is D11 het rustigste: hij ligt verscholen in het bos, en er komen vooral wandelaars, fietsers en ruiters langs in plaats van bussen met bezoekers. Er liggen vier dekstenen op tien zijstenen en twee sluitstenen. Een vijfde deksteen is verdwenen. Van de twee poortstenen staat er nog één; de plek van de andere heeft Van Giffen met een plombe gemarkeerd, zoals hij vaker deed om te laten zien wat reconstructie is en wat origineel. Toen hij het hunebed in 1918 onderzocht trof hij het compleet en in zeer goede staat aan, op die ene deksteen na, en waren de resten van de oorspronkelijke dekheuvel nog te zien. Ook D11 kwam in 1871 bij schenking aan de provincie – hetzelfde jaar waarin de boermarke van Eext haar hunebedden wegschonk. Zet het reliëf aan: net als de andere hunebedden ligt hij op de droge rug, op een lijn die duizenden jaren later nog steeds als route in gebruik was. Het bestaat uit tien draag- en vier dekstenen; van de ingangspartij is één poortsteen over. De eerste onderzoekingen dateren van 1878, de restauratie van 1952. Vlakbij ligt bovendien een tumulusvormige grafheuvel.