Een klokbekergraf dat in 1934 opdook aan de weg naar Zeegse

Langs de weg van Oudemolen naar Zeegse ligt bouwland waar in 1934 klokbekeraardewerk boven kwam. De registratie kiest haar woorden zorgvuldig: het werd gevonden "in omstandigheden die de aanwezigheid van een graf doen vermoeden". Geen opgraving dus, geen grafkuil die is ingemeten, maar een pot die tevoorschijn komt op een manier die archeologen doet denken aan een begraving.

En het gebeurde hier twee keer. Zo'n 240 meter zuidelijker ligt een tweede geregistreerd terrein met vrijwel dezelfde tekst: daar kwamen bij de ontginningen van 1939 twee klokbekers boven, opnieuw in omstandigheden die op een graf wijzen. Twee vondsten, vijf jaar uit elkaar, langs dezelfde weg. Wat hier is opgeruimd was waarschijnlijk geen los graf maar een groepje.

Dat is op deze kaart een terugkerend verhaal. Bij Landgoed Terborgh onder Anloo kwam in 1958 bij grondwerkzaamheden een volledige standvoetbeker boven, hoogstwaarschijnlijk uit een vlakgraf dat bij datzelfde werk is vernield. Op de Kleine Spelde ligt een beitel van Frans vuursteen waarvan de registratie zegt dat hij uit een opgeruimd graf kan komen. En vijfhonderd meter zuidelijker, op het mobilisatiecomplex, groef Van Giffen in 1954 wél een echte heuvel op en dateerde die in dezelfde klokbekerperiode.

Het patroon erachter is het soort graf. Een vlakgraf heeft geen heuvel en geen steen: het is alleen te vinden door erop te stuiten, en dat gebeurt bij het ploegen, het graven van een sleuf of het ontginnen van een perceel. De vondst is dan meteen het einde van de context, want wat eromheen zat is bij dezelfde schep verdwenen.

De registratie houdt de deur toch op een kier. Ondanks de ontginningen kan niet worden uitgesloten dat er ter plaatse nog meer sporen van begraving liggen. De stip staat op het zwaartepunt van een geregistreerd vlak van ruim een hectare, niet op de vindplaats van de beker; waar in 1934 precies is gegraven staat er niet bij.