De Mandenberg

De grootste heuvelgroep van het Balloërveld. Onder de naam Mandenberg staan in de Archeologische Monumentenkaart twee aaneengesloten terreinen ingeschreven, samen eenendertig grafheuvels: zeventien op het westelijke (monument 8982) en veertien op het oostelijke (8987). Van Giffen groef er in 1933 tweemaal elf op en herstelde ze daarna in hun oorspronkelijke staat. Tussen en onder de heuvels lag een urnenveld, dat hij in dezelfde campagne opgroef; in uitgestoven steilkanten vond hij vuursteen uit het mesolithicum en neolithicum en scherven van de trechterbekercultuur. Vlak ernaast liggen een celtic field en een vuursteenvindplaats. Van één heuvel weten we hoe hij van binnen zat: de Grote Mandenberg is in fasen opgehoogd, met een vondstloze bijzetting binnen een onregelmatige paalkrans uit het late neolithicum, daarboven een tweede binnen een regelmatige krans uit de midden-bronstijd, en aan de rand zeven begravingen in boomkisten – twee met bronzen ringen en armbanden, één met drie gouden ringetjes. Welke van de eenendertig dat is, zegt geen van de registraties. Deze pin staat daarom midden tussen de twee terreinen, niet op één heuvel.