Het Kreushaarveen

Een groep natte laagtes die op de bodemkaart niet eens als veentje staat, maar op de hoogtekaart wel duidelijk te zien is. Ze liggen achter elkaar in het verlengde van een oud beekdal, waar nu de bovenloop van het Scheebroekerloopje stroomt. Onderzoekers hebben het veen geselecteerd voor nader onderzoek omdat er eerder vondsten zijn gedaan, en omdat sommige van deze laagtes pingoruïnes blijken te zijn met een intact veenpakket eronder. Of dat hier zo is moet blijken uit stuifmeelonderzoek en dateringen – het staat dus niet vast.

Het booronderzoek van 2009 heeft die vraag deels beantwoord, en het antwoord is nee. Het gaat om twee venen, allebei volledig geëgaliseerd en opgenomen in de akkers; landschappelijk is er niets meer van te zien. Van het zuidelijke stelden Jager en Smit in 1981 vast dat het geen pingoruïne is maar een uitblazingsbekken – uitgestoven door de wind. Hoe de noordelijke laagte is ontstaan bleef onbekend.

Daar zit wel het verhaal. Het trechterbeker-aardewerk dat hier is gevonden werd in de jaren tachtig aan het zuidelijke veen toegeschreven, en op die aanname is toen het paleobotanisch onderzoek gebaseerd. Bij de boringen van 29 juli en 3 augustus 2009 stond de vinder, de heer Van Westing, er zelf bij en wees de plek aan: het noordelijke veen, vlak bij de Anderenseweg. Bij de aanleg van de ruilverkavelingsweg was hem daar een veenpakket opgevallen dat hoger was dan hijzelf. Boring 77 vond op die plek zeker 295 centimeter veen.