De Kampakkers: vierduizend jaar op één akker

Ten westen van Eext ligt een akkercomplex waar vijf archeologische registraties over elkaar heen liggen. Dat is zeldzaam: meestal is er van een plek één ding bekend. Hier ligt een celtic field, met aan de oostrand een hunebed, en direct ten noorden ervan een groep grafheuvels en een terrein met neolithische bewoningssporen. Wie deze pin aanklikt krijgt de celtic-fieldlaag erbij; zet daarna het reliëf aan en dan het local relief model, want met het blote oog is hier niets meer van te zien. Het celtic field is herkend op luchtfoto's uit 1952 en 1968, en in 1976 was een sectie ervan vanaf de grond nog zichtbaar als verkleuringen in de akker. Volgens de provinciale registratie beslaan die sporen ongeveer 300 meter noord-zuid en 200 meter oost-west. De tweede kartering, die van RAAP waaruit de celtic-fieldlaag op deze kaart komt, vond hetzelfde vlak langs een heel andere weg: op het local relief model van het AHN2 en op satellietbeelden van 2014 en 2017. Die kartering noemt de wallen "zeer vaag" en het veld tegelijk "zeker" – twee onafhankelijke technieken, veertig jaar uit elkaar, die naar hetzelfde stuk grond wijzen. Precies daarom staat deze laag op deze kaart. Ten noorden ervan ligt een apart geregistreerd terrein, Kampakkers-Noord, waar bij een kartering in 1975 bewerkt vuursteen en aardewerk uit het neolithicum werd gevonden. En aan de oostrand van het complex staat hunebed D12, dat op deze kaart een eigen pin heeft. Wat je hier dus onder één veldnaam vindt, is bewoning uit het neolithicum, graven uit de bronstijd of de ijzertijd, akkers uit de ijzertijd en een grafmonument van vijfduizend jaar oud – en daarbovenop de akker die er nu ligt en waar de naam vandaan komt.