Hoofdstraat 29, waar honderd ruitjes sneuvelden

Toen de familie Meursing hier was uitgestorven, wilden de erfgenamen de boerderij verkopen. Er kwam geen koper, en verhuren lukte ook niet, want er hoorde te weinig grond bij. Dat was geen detail. Een dak van stro ging ongeveer zes jaar mee, dus elk jaar moest een zesde deel worden vernieuwd met goed roggestro – en dat stro moest je zelf verbouwen. Te weinig land betekende een lekkend dak. Bovendien rustten er volle boerplichten op het huis: elke zaterdag moest er iemand meedoen aan de boerwerken, het gezamenlijk onderhoud van wegen en sloten, met naderhand een borrel in de herberg. Toen meldde zich Salomon Cohen, en het dorp wilde hem er niet hebben omdat hij Jood was: hij deed op zaterdag niet mee aan de boerwerken en stond daarmee buiten de gemeenschap. Had de eigenaar die boerplichten afgekocht, dan was er volgens de overlevering niets gebeurd. Nu volgde een volksgericht: op één nacht werden meer dan honderd kleine ruitjes ingegooid. Ze zijn hersteld, en Cohen kwam er wonen. Het huizenboek laat zien dat hij bleef: vanaf 1882 staat hij hier, Salomo Cohen, geboren 21 juni 1823 te Annen. In 1887 trouwde hij, vierenzestig jaar oud, met de negenendertig jaar jongere Hendrikje Rosenbaum uit Zuidlaren; hier werden Mozes Machiel (1888) en Mietje (1890) geboren. "Jeuden Cohen", zoals hij in het dorp heette, verkocht textiel en trok met een mars op de rug door de omgeving. In 1892 verhuisde het gezin naar Zuidlaren, waar hij een textielwinkel begon.