De ijsbaan, en die ervoor te diep was

Sinds 1961 ligt de ijsbaan van Eext hier aan de Kampstraat. Daarvoor lag er een bij Eexterhalte, op een plek die de Schaopwas heette – en die was niet alleen te klein maar vooral te diep: op sommige plekken zes meter, en dan zakte je ook nog een meter in het veen. Dat is de pingoruïne aan de Stationsstraat, die ook op deze kaart staat: op kaarten van rond 1900 is hij aangegeven als schapenwasplaats, en een pingoruïne is precies zo'n kuil die vanzelf tot in het veen doorloopt. De ijsbaan lag dus in een gat uit de laatste ijstijd, en dat gat was het probleem. De ijsvereniging zelf werd in 1941 opgericht, toen de VVV in het tweede oorlogsjaar geen geld meer had om wedstrijden te organiseren. Lang daarvoor werd er al geschaatst om prijzen, op de grote veenplas naast de weg naar Gieten. De boermarke stuurde dan bodes langs de huizen met de vraag of er nog spek of bonen over waren; elk huis stond wel iets af, ook mensen die het zelf niet konden missen en dat liever niet lieten merken. De eerste prijs was meestal vier spint bonen, de tweede twee, de derde één; bij de vrouwen ging het in spek. Wie niet in de prijzen viel, deelde mee in wat overbleef. En wie kansloos meedeed – de krant noemde een man van tweeënzeventig – deed mee voor spek en bonen.