Drewelik: de tweeperiodenheuvel bij het Schuilingsbosje

Aan de rand van het Schuilingsbosje bij Eext ligt een grafheuvel die in twee fasen is opgeworpen, en van beide fasen weten we hoe het graf eronder eruitzag.

De oudste heuvel is aangelegd over het toenmalige oppervlak en bestond uit zand en plaggen. In het midden lag een bekisting van 2,10 bij 1,25 bij 0,85 meter, met in de zuidoosthoek de lijkschaduw van iemand die op de linkerzijde hurkte, het hoofd naar het zuidoosten. Een lijkschaduw is alles wat er van het lichaam over is: een donkere verkleuring in het zand. Daaroverheen kwam een tweede heuvel, van zand en duidelijker plaggen, gescheiden van de eerste door een dun humeus bandje. Het centrale graf lag toen iets oostelijker en was een brandskeletgraf van 1,50 bij 0,70 bij 0,50 meter in een boomkist, met enkele stenen in de kuil. Over bijzettingen aan de rand is niets bekend. Die twee graven zijn ook twee begraafgewoonten. Gehurkt op de zij onder een opgeworpen heuvel is de oudere manier; de boomkist hoort bij de bronstijdBronstijd1900 tot 800 v.Chr.Meer over deze periode. Wat elders in het gebied als opeenvolging in de tijd te zien is, ligt hier in twee lagen boven elkaar.

De registratie dateert de heuvel in de vroege tot midden-bronstijdMidden-bronstijd1575 tot 1200 v.Chr.Meer over deze periode. A.E. van Giffen legde er in 1937 een assenkruis overheen en groef het noordwestelijke kwadrant uit, waar een van de centrale graven lag; na afloop is de heuvel gerestaureerd en toen opgemeten op zestien meter doorsnee en 1,25 meter hoog. Bij de consolidatie van 1998 is ervoor gekozen een flink aantal bomen op het talud te sparen, en daardoor ligt het monument nu verscholen. Langs de noordkant loopt een zandweg, en door de oostelijke rand een toerit naar de akker waarin een tractor sporen heeft getrokken.

De heuvel ligt op een zandrug, vlak bij een laagte die waarschijnlijk als pingoruïne is ontstaan. Samen met andere grafheuvels in de omgeving vormt hij een lijn in het landschap, en de registratie leest die lijn als een prehistorische route over de hogere gronden.

Ruim honderd meter noordelijker ligt een tweede geregistreerd terrein, en dat gaat niet over begraven maar over wonen: bij een kartering in 1978 kwam daar bewerkt vuursteen boven, waaronder een klokbekerspits. Dezelfde rug, een andere vraag, en het is precies het onderscheid waardoor deze heuvel eerder ten onrechte als neolithisch te boek stond. De grafheuvel is van de vroege tot midden-bronstijdMidden-bronstijd1575 tot 1200 v.Chr.Meer over deze periode; het klokbekermateriaal hoort bij de buurman.