D8a in het Kniphorstbos: een hunebed dat pas werd ontdekt toen het al weg was

Ruim 70 meter ten zuidoosten van hunebed D8, in het Kniphorstbos bij Anloo, ligt de standplaats van een hunebed dat niemand in de recente tijd ooit heeft zien staan. D8a is pas in 1992 ontdekt. Toen was het al volledig ontmanteld. A. Klein Wassink en J.E. en J. Musch liepen door een kaalslag, een bosperceel waar net douglassparren waren gerooid en de bodem even open lag, en zagen daar twee onopvallende laagtes die geen van beide op een kaart stonden. Bakker (2010) noemt de archeoloog Sake Jager als ontdekker; die publiceerde er in 1994 over.

Wat restte is een onregelmatige verlaging. Die valt grotendeels samen met een vergraven kuil. Opgegraven is die kuil niet. Wel nam J.W. Noordam van de Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek er in 1992 pollenmonsters. Wel zijn de maten en de richting ervan opgenomen, en dat is genoeg om iets over het monument te zeggen. De kuil is 11 bij 6 meter en daar past een klein hunebed in van vier of vijf paar zijstenen, ongeveer de maat van D8 zelf, dat een paar honderd meter noordwestelijker nog compleet overeind staat. Het aardewerk dat ter plaatse is verzameld hoort tot de middenfase en eindperiode vande trechterbekercultuurTrechterbekercultuur4000 tot 2700 v.Chr.Meer over deze periode.

De richting is dezelfde als die van D8b, ruim 30 meter verderop. Bijzonder is dat niet. Vrijwel alle Nederlandse hunebedden liggen met hun grafkamer ruwweg oost-west en met de ingang aan de zuidkant.

In het hoogtebeeld van deze kaart is hier niets te vinden. Het bosperceel zit vol ploegvoren en windworp, waardoor de ruis op het reliëf ongeveer 20 centimeter bedraagt, en een dichtgeschoven kuil van 11 bij 6 meter blijft daaronder. Wat er van D8a bekend is, danken we aan drie mensen die op het juiste moment door een kaalslag liepen.