Het wijkgebouw van het Groene Kruis, begonnen in een schaapskooi

Aan de zuidkant van Rolde, waar nu huizen aan de Zuides staan, stond het wijkgebouw van het Groene Kruis. Het is het soort gebouw dat in elk Drents dorp stond en op geen enkele monumentenlijst terechtkomt. Daar zat de wijkverpleegster, daar werd je kind gewogen, daar haalde je de krukken.

De vereniging is ouder dan het gebouw. In februari 1908 begonnen volgens de voorzitter "enige ondernemende lieden" in de gemeente een kruisvereniging, en ze deden dat in een schaapskooi. Pas in 1936 verrees het eerste wijkgebouw. In 1956 gaf de ledenvergadering het bestuur toestemming om plannen te laten maken voor een nieuw pand.

Dat ging op 23 december 1958 open, op de dag dat de afdeling ook haar vijftigjarig bestaan vierde, in hotel Piest. Na de toespraken liep het gezelschap achter muziekkorps Euterpe aan naar het gebouw. Daar stonden Elsje Meijers van negen jaar en Eefje Komduur van acht in verpleegstersjurkjes te kleumen, met de sleutel op een kussen. Het slot was nieuw en wilde niet meteen open.

Binnen zat wat een dorp aan zorg nodig had. Een kamer waar een tandarts uit Assen praktijk zou houden, een dokterskamer, een onderzoekslokaal voor kleuters en baby's met kleedkamertjes, een wachtkamer die tegelijk vergaderzaal was met een groot raam op het zuiden, een magazijn en een keukentje. Dwars daartegenaan stond de woning van de wijkverpleegster. Zij woonde op haar werk.

Wat zo'n afdeling deed, reikte verder dan het dorp. Het Groene Kruis had een afdeling Moeder en Kind die moedercursussen gaf, en in oktober 1941 stond zuster Bonnema uit Rolde voor zo'n cursus in Vries, met 19 cursisten. Bij zulke cursussen hoorden een film over het consultatiebureau en zelfgemaakte babykleertjes, die aan het eind werden bekeken en beoordeeld.

Het gebouw kwam er met subsidie van drie gemeenten: Assen, Rolde en Anloo. Daarmee is meteen gezegd hoe ver zo'n wijk reikte. En het oude gebouw had personeel dat met de sloop verdween: bij de opening nam het bestuur afscheid van het echtpaar Schutrup, dat tot dan conciërge was geweest.

Op de ansicht van 1965 is te zien hoe dat eruitzag: een lage vleugel met grote ramen, en rechts daartegenaan de woning, met een buitentrap.

Het gebouw is er niet meer.