Het Addersveentje bij Schipborg, een van de laatste drie

Direct ten zuiden van de esesDe hoge, gezamenlijke akker van een esdorp. De boeren hadden er elk hun eigen stroken, maar de es werd als geheel omheind. Door eeuwen bemesting met plaggen is de grond er dik en bol geworden.Alle begrippen van Schipborg ligt het Addersveentje. Door het huis en de gazons ernaast ziet het er tamelijk aangelegd uit. Dat is het niet. Het is een natuurlijke laagte die aan het begin van de twintigste eeuw is uitgeveend. In 1900 was het nog geen water maar nat grasland, en zo staat het ook op de kaart van dat jaar.

Het bijzondere zit in wat er niet meer is. In het Hunzedal lag zoveel veen dat de turfwinning hier pas in de negentiende eeuw op gang kwam, en in diezelfde tijd veranderde een deel van de veentjes in het gebied in open watertjes. Van al die watertjes zijn er nog drie over: dit, het Boekweitenveentje, en het dichtgroeiende veentje bij de handgranatenbaan. De rest is door ontwatering verdwenen.

Een veentje op de rand van een es is bovendien geen toeval. De es is de akker van het dorp, hoog en droog. De laagte ernaast was waardeloos als bouwland en bleef juist daarom liggen. Wat het dorp niet kon ploegen, heeft het bewaard.